«   เราจะอุ่นด้วยกัน    »
เราย่างเท้าอันเปลือยเปล่าไปบนยอดหญ้า
ต่างคนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ
ของน้ำค้างที่พร่างพรมพื้นหญ้านั้น
รอยเท้าเราสองสร้างความบอบช้ำให้กับต้นหญ้า
แต่รอยอดีตสร้างความบอบช้ำในสองเรามากกว่า
รอยน้ำตาเพิ่งจางหาย
เธอช้ำ ฉับเจ็บ กับชีวิตที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่น้ำค้างพร่างพรม และลมหนาวสัมผัส
เราใช้กายบังกายกันไว้
ต่างช่วยป้องไม่ให้อีกฝ่ายต้องเหน็บหนาว
วันนี้…….
เธอไม่ได้มาพร้อมความอุ่น
ฉันเองก็ไม่ได้หอบความอุ่นใดมาฝาก
แต่เมื่อเราโอบกอดกันไว้
ความอุ่นอวลกลับแผ่ไปทั่วกาย
มือเธอเย็นนัก
มือฉันก็ไม่อุ่นสักนิด
แต่เมื่อเอื้อมมาเกาะกุมกันไว้
เราต่างสัมผัสความอุ่นได้เดี๋ยวนั้น
รอบกายน้ำค้างหนาว
แต่เรายังก้าวต่อไป
จับมือให้มั่นไว้
เธอจะไม่หนาวคนเดียว
และฉัน...จะไม่อุ่นคนเดียวเช่นกัน
จากนี้ไป......
เราจะอุ่นด้วยกัน